Story:วันที่ฮายาโตะเสี่ยงตาย
Rate:SM
Pari:B59
ตูม ฉึก
เสียงระเบิดดังลั่นพร้อมกับควันสีแดงสดที่พร้อมจะเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ฮายาโตะหลบคมมีดที่กำลังปาเข้าหาตัวเองแต่ก็ไม่พ้น มันเฉี่ยวแขนจนเลือดไหล
“คิกคิกๆ เจ้าชายชอบเลือด”เบลพุ่งเข้าใส่ฮายาโตะพลางปามีดไปมาอย่างรวดเร็ว ฮายาโตะทำได้เพียงแค่กระโดหลบเท่านั้น
“ชิ ไอ้เจ้าชายโรคจิต”ฮายาโตะบ่งงึมงำพลางหยิบระเบิดขึ้นมาถือไว้ในมือเป็นจำนวนมาก
“ระเบิดสามเท่า”ฮายาโตะปาระเบิดใส่จำนวนมาก เป้าหมายคือ เบลเฟกอล
ตูมมมมมมมมมมมม
เสียงระเบิดดังลั่นห้องพร้อมกับควันสีแดงสด ฮายาโตะยืนรอให้ควันจางลง เขายืนนิ่งอยู่กับที่รอดูศพของไอ้เจ้าชายโรคจิตแต่เมื่อควันจางลงก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆเลย
“คิกๆ”เสียงหัวเราะราวกับเด็กๆ ดังขึ้นเบื้องหลังของฮายาโตะ ฮายาโตะรีบหันไปก็พบว่าเบลที่ควรนอนตายซากอยู่กับควันกำลังถือมีดจะเสียบเขา
ฮายาโตะรีบชักระเบิดขนาดจิ๊วออกมาจากปลอกข้อมือและปาไปข้างหน้า เอามือกั้นหน้าตัวเองไม่ให้โดนแรงระเบิดมาก ส่วนเบลก็กระเด็นไปไกล
“คิกๆ เลือดของเชื้อพระวงศ์”เบลหัวเราะร่า
ฮายาโตะส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจกับไอ้เจ้าชายโรคจิต
“เฮ้อ ตูคิดผิดใช่ไหมเนี่ย”ฮายาโตะมองดูเบลที่กำลังนั่งอยู่กับพื้นและมองดูเลือดที่ไหลตามแขนอย่างสนุกสนาน
ถึงเห็นพวกเขาสู้กันอย่างนี้แต่ความจริงก็ย่อมไม่มีวันเปลี่ยนแปลงว่าเขากับเบลเป็นคู่รักที่โรคจิต ถ้าเขาไม่เอาแต่ตามใจเบลมันคงไม่ออกมาเป็นอย่างนี้
“เฮ้อ พวกเราเป็นคู่รักที่เพี้ยนชะมัด”
“คิกๆ มาต่อกันเหอะ เจ้าชายกำลังสนุกเลย”เบลลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ฮายาโตะ
“พอแล้วโว้ย เด่ววันนี้ต้องไปหารุ่นที่สิบอีก เลิกๆ”ฮายาโตะพูดพลางกำลังหันเดินแต่เบลก็ขว้างมีดหมายขัดขวางไม่ให้ไปแต่มันก็แทงถูกสะโพก
“ชิชิ เจ้าชายไม่ให้ไป”เบลทำหน้าตึง
“พูดอย่างเดียวก็ได้ ไม่ต้องขว้างมีดมา”ฮายาโตะถอนหายใจ เอามือกุมสะโพกที่ตอนนี้เลือดไหลออกมาเป็นทาง
“เจ้าชายขอสั่งฮายาโตะไม่ให้ไป ชิชิ”เบลพูดพลางชูบัตรขึ้นตรงหน้าฮายาโตะ ฮายาโตะดึงบัตรมาดู
“นี่มันบัตรลดกระหน้ำช็อป”
“อย่ามั่ว นี่มันบัตรของเชื้อพระวงศ์ต่างหาก”เบลพูดพลางส่ายหน้าให้กับความโง่ของฮายาโตะ ดึงบัตรคืนมาไว้ในมือ
“ติ๊งต๊อง”
หลังจากที่ฮายาโตะคบกับเบลมาสักพักนึงแล้ว มันทำให้เห็นว่านิสัยของเบลนอกจากโรคจิตยังเป็นพวกที่คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่แถมยังมีนิสัยราวกับเด็ก ไม่เห็นมีข้อดีเลยซะนิด(ถึงจะมีข้อเสียแต่โกคุจังก็ร๊ากเบลใช่ไหมล่ะ ตูมมมม จ๊ากกก : โดนระเบิด)
“ก็เค้าเป็นเจ้าชายอ่ะ ชิชิ”คำพูดติดปากของเบล มันชวนให้ฮายาโตะรู้สึกคันฝ่าเท้าตะหงิดๆ น่าหมั่นไส้
“เฮ้อ อีกนิดเดียวนะ”ฮายาโตะพูดเสร็จก็คว้าระเบิดมาปาใส่ เบลแสยะยิ้มขว้างมีดใส่ฮายาโตะอย่างรวดเร็วเช่นกัน
“แฮ่กๆ แฮ่กๆ ไม่ไหวแล้วโว้ยยยย”ฮายาโตะพูดพลางทรุดตัวลงนอนกับพื้น
“อะไรอ่ะ เจ้าชายกำลังสนุกเลย”เบลนั่งยองๆ ข้างตัวฮายาโตะ
ไอ้เจ้าชายโรคจิตมันเห็นชีวิตคนเป็นของเล่นแก้เซ็งหรือไงวะ
“โอ้ย ไม่เอาแล้ว เหนื่อยโว้ยยยย”
“งั้น........^o^”เบลโน้มตัวลงไปประกบจูบฮายาโตะ ฮายาโตะเบิกตาโต
“เฮ้อ แล้วมันก็จบอย่างนี้ทุกทีสิน่า”พูดเสร็จฮายาโตะก็โน้มคอของเบลให้เข้าหาตน
ทุกครั้งหลังจากที่พวกเขาสู้กันเสร็จ เบลจะต้องกอดเขา เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเบลทำอย่างนี้ทำไม อาจจะทำแก้เซ็ง ฆ่าเวลาหรืออย่างอื่นแต่ยังไงเขาก็ขัดขืนไม่ได้อยู่แล้ว(ก็เพราะโกคุจังร๊ากเบล)
ร่างสู.ประกบจูบแนบแน่นพลางสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากหวานเพื่อเก็บเกี่ยวความหวานจนกว่าตัวเองจะพอใจ ลิ้นหนาเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กอย่างเมามัน มือหนาล้วงเข้าไปสะกิดยอดอกสีชมพูแผ่วเบาพลางลูบๆ ชวนกระตุ้นอารมณ์
“อื้ม.....”เบลถอนจูบออกไล่ริมฝีปากไปตามซอกคอขาวนวลสร้างรอยไหม้เป็นทางยาวเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
“อ๊ะ.....อืม”เสื้อถูกเลิกขึ้นจนถึงคอ ริมฝีปากร้อนขบเม้มยอดอกสีชมพูพลางเลียไปมา มือหน้าอีกข้างก็ล้วงเข้าไปในกางเกงสีดำตัวโปรดกอบกุมน้องชายของฮายาโตะพลางรูดขึ้นรูดลง
“อา....อา....”มือหนากดปลายก่นกายแรงๆ ขณะที่มือรูดขึ้นรูดลง
เบลดึงกางเกงของฮายาโตะออกจากร่างกาย นิ้วทั้งสามนิ้วถูกสอดใส่ช่องทางสีสวยจนมิด นิ้วทั้งสามชักเข้าชักออกไปมาอยู่นาน เมื่อเบลเห็นฮายาโตะหายเจ็บจากการรุกรานก็ถอนนิ้วออกอย่างแรง
“คิกๆ”เบลหยิบระเบิดของฮายาโตะออกมาหนึ่งอัน ฮายาโตะมองเบลอย่างสงสัยว่าจะเอาระเบิดไปทำไม
ร่างสูงกดระเบิดเข้าไปในช่องทางสีสวยจนเหลือแต่สายจุดไฟโผล่ออกมา
“เฮ้ย ทำบ้าไรวะ ถ้ามันเกิดบรึมขึ้นมาก็ซวยพอดี”
“อย่างนั้นก็สนุกสิ คิกๆ”เบลหัวเราะ เมื่อเห็นฮายาโตะโวยวาย
อยู่ๆ เบลก็คว้าหมับเข้าที่คอฮายาโตะพลางออกแรงบีบ ฮายาโตะตีมือหนาอย่างบอกให้ปล่อยเพราะเขาเริ่มรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก
“ปล่อยมือนะเฟ้ย”ฮายาโตะพยายามแกะมือที่บีบรอบคอตัวเองออกแต่ก็ไม่ได้ผล
เบลก้มลงประกบจูบปิดปากฮายาโตะที่กำลังโวยวาย ขณะที่มือหนายังบีบคออยู่ ลิ้นหนาสอดแทรกลิ้นเข้ามาเกี่ยวตวัดลิ้นบาง ร่างบางพยายามจูบตอบแต่มันก็เป็นไปได้ยาก เมื่อเขาโดนบีบคอทำให้รู้สึกหายใจไม่ออกแถมไอ้เจ้าชายโรคจิตมันยังจูบปิดลมอีกต่างหาก
“อ๊า....อ๊า...อืม”
มือหนาดึงระเบิดชักเข้าชักออกในช่องทางสีสวยถี่เร็ว ฮายาโตะครางเสียงสั่น เบลก้มตัวลงประกบจูบอีกครั้ง
รู้สึกเสียววูบที่ช่องทางด้านหลังกลัวว่าระเบิดที่กำลังชักเข้าชักออกอยู่นั้นมันเกิดบรึมขึ้นมา ถึงแม้ความเป็นไปได้จะน้อยแต่เขาก็ยังกลัวอยู่ดี ถ้ามันเกิดอุบติเหตุทำให้ไฟจุดติดระเบิดเขาไม่วายตายคาอ้อมแขนไอ้เจ้าชายโรคจิตนี่เรอะ
คิดไม่ทันขาดคำบุหรี่ที่ยังไม่ได้ดับของเขาซึ่งมันหล่นอยู่แถวนั้นตอนที่เขาสู้กับไอ้เจ้าชายโรคจิตมันกลิ้นมาโดนสายจุดไฟ เบลรีบถอนปากออก ก้มลงมองช่องทางสีสวยและดึงระเบิดออกมาขว้างไปให้ไกลๆสุดแรงเกิด
ตูมมมมมมมม
เสียงระเบิดดังขึ้นเหนือหัวเขา
“เฮ้อ เกือบตายแล้ว”เบลถอนหายใจเสียงดัง ตาคู่สวยตวัดมามองอย่างแค้นจัด “แต่ว่าไป....มันก็เร้าใจดี วันหลังทำอีกดีกว่า”
มึงสนุกอยู่คนเดียวนะสิแต่ตูไม่สนุกด้วยโว้ยยยยย ฮายาโตะคิดในใจ
เมื่อกี้ก่อนที่เบลจะดึงระเบิดออก เขารู้สึกร้อนที่ช่องทางด้านหลังและรู้สึกเสียววูบดีนะที่เบลดึงออกทันเวลา ไม่งั้นช่องทางด้านหลังของเขาได้เละกระจายคาอ้อมกอดไอ้เจ้าชายโรคจิตแน่
“ฮ้า....อ๊า....อึก”ฮายาโตะร้องครางเสียงดัง เมื่อแก่นกายใหญ่โตที่สอดเข้ามาจมมิดช่องทางด้านหลัง เบลขยับสะโพกอย่างไม่รอช้า
“ฮ้า.....อ๊า....อ๊า....”อึดอัด ทั้งอัดอัดคอ อึดอัดช่องทางด้านหลัง
ร่างบางยื่นมือไปบีบคอร่างสูงพลางออกแรงเขย่าจนหัวสั่นคลอน ร่างสูงหยุดขยับสะโพกทันที
“แค่กๆ หยุดเขย่า เจ้าชายหายใจไม่ออก”เบลพูดพลางไอคอกแค่กไปมา
“ก็ปล่อยมือออกจากคอก่อนสิ”ฮายาโตะโวยวายเสียงดัง เบลรีบปล่อยมือออกจากคอและยกมือขึ้นยอมแพ้ เมื่อคอตัวเองเป็นอิสระแล้วฮายาโตะก็ปล่อยมือที่บีบคอเบลออก
“คิกคิกๆ ติดกับแล้ว”ร่างสูงจับร่างบางพลิกให้นอนตะแคลง ยกขาข้างหนึ่งขึ้นพาดไหล่และขยับสะโพกถี่เร็วทันที
“อ๊า....อ๊า.....โอ้ย....”ร่างบางหรี่ตาลงข้างหนึ่งอย่างเจ็บปวด สะโพกที่บาดเจ็บถูกเสียดสีกับพื้นไปมามันทำให้แผลเปิดกว้างขึ้นและเลือดไหลออกมาเยอะกว่าเดิม
“อ๊า....บะ.....เบลแผลมัน.....อ๊า”ฮายาโตะพูดเสียงสั่นปนคราง เบลมองดูแผลที่เลือดไหลออกมาอย่างไม่แยแส
“ปล่อยมัน เด่วค่อยกลับไปทำแผลก็ได้”เบลขยับสะโพกถี่เร็วขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง
“ลองมะ.....อา....เป็นกูไหมล่ะ.....อ๊า”
“ไม่เอาหรอก เจ้าชายชอบทรมานคนอื่นมากกว่าตัวเอง”เบลมองคนที่นอนตะแคลงอย่างถูกใจที่ได้แกล้ง
ไอ้เจ้าชายโรคจิตของแท้!!
“อ๊า....อา.....อ๊า...อ๊ะ”แก่นกายใหญ่โตที่ถูกชักเข้าชักออกเสียดสีกับผนังอ่อนนุ่ม ทำให้เขารู้สึกเสียวเกินห้ามใจ
“อา...จะ.....ออกแล้ว.....อ๊า...”ร่างบางกระตุกเกร็งพร้อมปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเปรอะเลอะหน้าท้องตัวเอง ร่างสูงกระแทกแรงๆเข้ามาอีก 5-6 ครั้ง น้ำรักสีขาวขุ่นก็พุ่งใส่ช่องทางสีสวยอย่างแรงจนล้นทะลักออกมาตามง่ามขา แรงฉีดทำให้ร่างบางสะดุ้งรู้สึกเสียวหน่อยๆ
“แฮ่ก แฮ่กๆ”ฮายาโตะนอนหายใจหอบ เบลถอนแก่นกายออก ก้มตัวลงกอดร่างข้างใต้ไว้ในอ้อมแขน
“เจ้าชายรักฮายาโตะ ไดนาไมต์ที่รัก”ปากหนาไล่พรมจูบไปตามนวลแก้มมาหยุดที่ปากสีแดงสด
เมื่อเบลถอนริมฝีปากออก ฮายาโตะก็กระซิบข้างหูเสียงหวาน
“รักนะไอ้เจ้าชายโรคจิต”
จบบริบูรณ์
Story:มาราธอนข้ามหัวใจ
Rate:PG-13
Pari:1827
Note :ตอนสั้นๆค่ะ
“แฮ่กๆ แฮ่กๆ”ชายหนุ่มผมสีส้มก้าวขาวิ่งถึงแม้เขาจะออกวิ่งพร้อมกับคนอื่นแต่เขาก็หลังท้ายสุดของกลุ่มอยู่ดี เอามือปาดเหงื่อออกจากหน้า
“โอ้ย ถ้าไม่ใช้เพราะเจ้ารีบอร์นนะ เราก็ไม่ต้องมาวิ่งให้เสียแรงแบบนี้หรอก”เมื่อเห็นต้นไม้ชายหนุ่มสีส้มก็เดินไปทรุดตัวลงนั่งทันที
ทำไมเขาต้องมาวิ่งนะเรอะ ก็เพราะไอ้เจ้ารีบอร์นตัวแสบดังไปส่งชื่อเขาให้มาวิ่งมาราธอนข้ามโลกโดยไม่ถามความเห็นจากเขาซะนิด แถมจุดเริ่มต้นดันเป็นโรงเรียนนามิไปถึงสวนสาธารณะเพื่อไปเอาธงกลับมาที่จุดเริ่มต้น
สวบสาบ
เสียงพุ่มไม้ไหว ทำให้ชายหนุ่มหันไปมองอย่างหวั่นวิตก ถ้าเกิดเป็นหมีล่ะหรือไม่ก็สัตว์ที่ดุร้าย เขาจะทำไงดีคงไม่หรอกมั่งก็นี่มันป่านิ
- -(นิ่งคิดสักแปป)
-0-(เริ่มจะนึกออก)
O O(เริ่มจะเข้าใจลางๆ)
OoO(เข้าใจแจ่มแจ้ง)
ป่างั้นเรอะ! ทางไปสวนสาธารณะไม่ผ่านป่านี่หน่า อย่าบอกนะว่า เขาหลงทาง!O[]o
“มาทำอะไรที่นี่ซาวาดะ สึนะโยชิ”เสียงเย็นราบเรียบดังขึ้นด้านหลัง สึนะหันควับกลับไปมองก็ต้องช็อคค้าง นั้นมัน......
“คุณฮิบาริ”สึนะลุกขึ้นพรวดเมื่อรู้ว่าเป็นใคร
“=_=”ฮิบาริทำหน้าเหนื่อยหน่ายใจ สึนะก้มหน้าลงรู้สึกถึงหัวใจของตนเองที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ
“เอ่อ....คือผมหลงทางครับ”สึนะตอบตะกุกตะกัก ก้มลงมองเท้าตัวเองที่สั่นเป็นเจ้าเข้า
“เป็นเด็กหรือไง”สึนะไม่ตอบแต่กับก้มหน้าลงไปมากกว่าเดิมจนหัวแทบจะมุดลงดินอยู่แล้ว
“ตามมาสิ”ฮิบาริพูด สึนะเงยหน้ามาอย่างแปลกใจ
ทำไมวันนี้คุณฮิบาริแปลกไปทุกทีไม่เห็นอยากจะยุ่งกับเขาสักเท่าไหร่ แล้วทำไมวันนี้ถึงมาช่วยเขาล่ะ
“ฉันต้องทำหน้าที่ของกรรมการรักษาระเบียบ”ฮิบาริพูดราวกับอ่านใจของเขาได้พลางหันหลังเดินไปตามทางแต่เขาก็ยังยืนอยู่ที่เดิม
“......”ฮิบาริหันหลับมาดึงข้อมือสึนะให้ตามตัวเอง สึนะรู้สึกร้อนทั่วใบหน้าและร้อนบริเวณที่ฮิบาริจับ
“หึ”ฮิบาริมองคนด้านหลังที่เอาแต่ก้มหน้าซ่อนใบหน้าแดงๆของตนเองแถมหัวใจยังเต้นถี่กว่าปกติ ตอนนี้สึนะคล้ายกับลูกนกตัวน้อยๆที่น่ารัก น่าเอ็นดู มันทำให้ฮิบาริเกิดความรู้สึกอยากแกล้งให้อายยิ่งขึ้นกว่าเดิมหรือไม่ก็อายจนตายไปเลย
“อ๊ะ…”สึนะร้องเสียงหลงเมื่อคนตรงหน้าดึงข้อมือเขาให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอด ไม่ทันที่สึนะจะส่งเสียงก็ถูกปากของฮิบาริประกบแน่น
“อืม...”เสื้อพละสีขาวถูกเลิกขึ้น ขณะที่ปากของทั้งสองยังประกบกันแน่น มือหนาสะกิลยอดอกสีชมพูเบาๆแต่เรียกเสียงครางในลำคอจากสึนะได้
ฮิบาริเห็นคนตรงหน้าเริ่มชักมีอารมณ์ร่วม ขาแกร่งแทรกระหว่างขาทำให้สึนะแยกขาออกอย่างช่วยไม่ได้ พลางกดเข่าตัวเองให้โดนเป้ากางเกงของร่างบาง
ร่างบางเบิกตาโต หน้ายิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากหนาผละออกจากการจูบ หันมาซุกไซร้ซอกคอขาวนวลเนียนแทน สร้างรอยไหม้สองสามจุดบริเวณรอบคอ
ขณะที่ฮิบาริกำลังดึงกางเกงสึนะลง เสียงโวกเวกโวยวายก็ดังมาแต่ไกลทำให้เขาหยุดชะงักอารมณ์หื่นของตัวเอง(?)
“รุ่นที่สิบเป็นอะไรไหมครับ ผมเป็นห่วงแทบแย่”โกคุเทระมาถึงก็จับสึนะพลิกตัวไปมา ทั้งซ้าย ขวา หน้า หลัง จนสึนะรู้สึกตัวเองชักจะปวดหัว
“เอ่อ....ฉันไม่เป็นไรหรอกโกคุเทระคุง”สึนะพูดพลางยิ้มเจื่อนๆ
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วคะ....”
“หือ มีไรหรอ”สึนะถามขึ้น เมื่อโกคุเทระเอาแต่จ้องที่ลำคอของเขา
“รุ่นที่สิบโดนอะไรมาครับ คอแดงตั้งสามจุด”โกคุเทระเอื้อมมือจิ้มๆบริเวณรอยแดง
“อ่อ....สงสัยโดนแมลงนะ”สึนะเลือบสายตามองฮิบาริตัวต้นเรื่อง มือเล็กจับคอตัวเองเมื่อเห็นโกคุเทระเอาแต่มองมาที่คอเขา
“แมลงตัวไหนครับรุ่นที่สิบ เด๋วผมจะไปเป่ามันให้กระจุยโทษฐานบังอาจกัดคอเรียวสวย(?)ของรุ่นที่สิบ”โกคุเทระควักระเบิดมาถือในมือพลางมองไปรอบๆ ราวกับจะเจอคนร้ายที่กัดคอสึนะ
“งี่เง่า”เสียงเรียบดังขึ้น ฮิบาริเจ้าของเสียงหันหลังกลับออกเดินโดยไม่สนใจโกคุเทระที่กำลังโวยวายหน้าแดงด้วยความโกรธที่โดนหาว่างี่เง่า
ทำไมคุณฮิบาริต้องทำอย่างนั้นกับเขานะ ?o?
สึนะมองตามหลังแกร่งไปอย่างสงสัย
ทางด้านฮิบาริ
ร่างสูงพิงต้มไม้พลางเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงหัวเราะของตัวเองดัง
ฮิบารินึกถึงหน้าแดงเถือกของสึนะกับหัวใจที่เต้นถี่แรงราวกับจะระเบิดออกมาจากอก มันทำให้เขาที่เป็นคนไม่ชอบหัวเราะยังหลุดมาดขำออกมาได้
คราวนี้เขาแกล้งสึนะให้อายเล่นแล้วครั้งหน้าเขาจะแกล้งอะไรดีล่ะ?
ฮิบาริออกเดินอีกครั้ง หัวสมองก็ครุ่นคิดหาเรื่องมาแกล้งนกน้อยที่น่ารัก น่าเอ็นดู
...................................................................................................................................................................................
Story:เกมคู่รัก
Rate:NC - 17
Pari:10069
“อ๊า...อา....อา”เสียงครางหวานแหบพร่า สะโพกบางขยับไปตามการชักนำของร่างสูงด้านหลังตน ผมสีน้ำทะเลสะบัดไปมาด้วยความเสียว เล็บจิกลงบนแขนแกร่งที่โอบจากข้างหลัง การกระแทกครั้งสุดท้ายจบลง น้ำสีขาวขุ่นพุ่งเปรอะหน้าท้องแบนราบ เช่นเดียวกับน้ำสีขาวขุ่นที่ไหลเจิ่มนองออกมาตามง่ามขาขาว ร่างบางทิ้งตัวลงนอนหลังจากเสร็จกิจกรรมเข้าจังหวะที่ร่างสูงด้านหลังคอยบริการให้ตลอด แก่นกายใหญ่โตถูกถอดออกจากช่องทางนุ่ม
“อืม......”เสียงครางแผ่วเบาเมื่อร่างกายเปลือยเปล่าสัมผัสถึงความเย็น มือหนาดึงผ้าห่มมาห่มปกปิดเรือนร่างยั่วยวน
“หึหึ”เสียงหัวเราะต่ำดังลั่นห้องทรงสี่เหลี่ยมพร้อมกับการหมุนกายสูงใหญ่ออกจากห้อง
แอ๊ด
ประตูเหล็กชั้นดีของฐานทัพลับมิลฟีโอเล่ถูกเปิดออก มุคุโร่เดินย่างก้าวเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าใหญ่ที่ไม่เคยมีผู้ใดย่างก้าวเข้าไปหากไม่ใช่มีเรื่องจำเป็น
“ตื่นแล้วหรอครับมุคุโร่คุง”ร่างของผู้พูดยังคงหันหลังให้ประตูที่มีมุคุโร่ยืนอยู่
“ถ้าผมยังไม่ตื่นคุณจะได้ยินเสียงผมหรือครับ”มุคุโร่เดินเข้าไปนั่งข้างกายชายหนุ่มที่ใส่เสื้อสีขาวซึ่งนั้นก็คือ เบียคุรัน
“นั่นสินะครับ”เบียคุรันยิ้มรับคำ ทั้งสองคนเงียบไปอยู่นาน
“มุคุโร่คุงชอบวิวบนนี้ไหมครับ”เบียคุรันถามทั้งๆที่ยังคงมองไปข้างหน้าที่มีกระจกใสสามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่สวยงาม ท้องฟ้าใสกับตัวเมืองที่มีผู้คนอยู่มากมาย
“มันสุดยอดมากครับ”มุคุโร่เหม่อมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง
เขาเคยหวังที่จะมีอิสระ ไม่ผูกมัดกับใคร ดังเช่นเมฆา
แต่ยังไงหมอกก็ยังเป็นหมอกอยู่วันยังค่ำ ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง
ดังเช่นตอนนี้ที่เขากับเบียคุรันได้สร้างภาพลวงตาหลอกล่อสายตาผู้คน
จุดเริ่มต้นมันเริ่มขึ้นจากตอนนั้น.......
มุคุโร่นั่งพิงกำแพงมองไปที่ประตูเหล็กหนา รอบๆกายมีกลิ่นเหม็นอับกับอากาศชื้นบ่งบอกว่าที่นี่คือคุกใต้ดินของมิลฟีโอเล่
เขาพลาดท่าโดนจับมาคุมขังที่นี่แถมตาสีแดงที่เคยเป็นความสามารถสร้างภาพลวงตาชั้นดีดันถูกเบียคุรันทำลายจึงไม่สามารถที่จะหนีออกไปจากนอกคุก
ประตูเหล็กหนาถูกเปิดออกพร้อมกับการมาถึงของหัวหน้าใหญ่ของไวท์สเปลนั้นก็คือ เบียคุรัน
“เป็นไงบ้างครับมุคุโร่คุง”เบียคุรันถามยิ้มๆ นั่งยองๆข้างหน้ามุคุโร่
“ผมยังไม่ตายครับ”มุคุโร่ตอบ ตาสีน้ำเงินมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
“หึหึ ที่ผมมาวันนี้ก็แค่อยากจะเสนออะไรบ้างอย่าง”
“เสนอ?”มุคุโร่ทวนคำอย่างงงๆ
“ครับ อันที่จริงมุคุโร่คุงสมควรจะตายไปแล้วแต่ก็เพราะผมได้ช่วยเอาไว้”เบียคุรันยิ้มตาที่เคยลืมกลับปิดลง มือแกร่งเท้าคางมองมุคุโร่
ช่วยงั้นหรอ?
ถ้าเบียคุรันช่วยเขาแล้วทำไมเขาถึงมีสภาพที่น่าทุเรศอย่างนี้ล่ะ
มุคุโร่คิด ตาสีน้ำเงินมองเบียคุรันอย่างไม่เชื่อ เบียคุรันยิ้มไม่สนใจสายตาที่มุคุโร่มอบมาให้ยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ
“ส่วนข้อเสนอ ผมแค่อยากให้มุคุโร่คุงเล่นเกมกับผม”
“เกมของคุณเบียคุรัน มันช่างน่าสนใจจริงๆ”
“นั้นคือเกมคู่รักครับ”เบียคุรันไม่สนใจคำพูดของมุคุโร่แต่กลับตอบชื่อของเกมแทน มุคุโร่ยิ้มมุมปาก ตาสีน้ำเงินแห่งท้องทะเลระยิบระยับเป็นประกาย
“น่าสนุกดีนะครับ”
“กติกานั้นง่ายแสนง่ายถ้าผมหรือคุณเผลอใจให้ใครคนใดคนหนึ่งก่อนถือว่าแพ้ครับ”เบียคุรันยิ้มอีกครั้ง ดึงมือที่ส่วนถุงมือสีดำขึ้นมาจุมพิตเบาๆ
“หึหึหึ เอาสิครับ”
และนั้นก็คือ.....จุดเริ่มต้นของเกมคู่รัก
มุคุโร่มองมือหนาที่กำลังจะหยิบมาซเมลโล่เข้าปากพลันความคิดหนึ่งก็พุ่งปราดเข้าสู่สมอง ให้ปากสีชมพูแย้มรอยยิ้มน้อยๆอย่างนึกสนุก
มือบางที่สวมถุงมือดำเป็นประจำเอื้อมมือไปหยิบมาซเมลโล่ออกจากมือหนา เบียคุรันมองคนข้างกายอย่างสงสัยแต่ก็ต้องเข้าใจทันทีเมื่อมุคุโร่ยิ้มหวานให้
มุคุโร่โยนมาซเมลโล่เข้าปากตัวเองก่อนจะขยับกายไปนั่งบนตักเบียคุรันพร้อมประกบปากลงปากหนาทันที เบียคุรันเปิดปากออกอย่างรู้ว่ามุคโร่จะทำอะไร
“อืม....”เสียงครางหวานดังลอดออกมา ลิ้นบางดันมาซเมลโล่ให้เข้าไปในปากเบียคุรัน เบียคุรันตวัดพันเกี่ยวกับลิ้นของมุคุโร่อย่างเร้าร้อน มุคุโร่โอบรอบคอเบียคุรันพลางดุนดันมาซเมลโล่ให้เข้าไปในปากร่างสูงอีกครั้ง ทั้งสองคนดุนดันมาซเมลโล่อย่างไม่มีใครยอมใครจนในที่สุดเบียคุรันก็ต้องกลืนลงไปอย่างช่วยไม่ได้ ความหวานละมุนของมาซเมลโล่ขนมชิ้นโปรดยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นแต่ก็ยังหวานน้อยกว่ารสจูบที่มุคุโร่มอบให้ มันทั้งหวานละมุน ทั้งเร้าร้อนยั่วยวนชวนให้อารมณ์ของเบียคุรันพุ่งขึ้นสุง
เรียวลิ้นทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป ขณะที่เบียคุรันถลกเสื้อขึ้นพร้อมกับมือหนาบีบยอดอกสีชมพูกุหลาบอย่างแรง มุคุโร่ครางในลำคอ กางเกงสีดำที่เคยสวมใส่ที่มือหนาถอดออกอย่างรวดเร็ว เหลือแต่เสื้อที่ปดปิดเรือนร่างด้านบนโดยปราศจากอาภรณ์ส่วนล่าง ร่างสูงถอนปากออก น้ำหวานไหลออกมามุมปาก(หรือเรียกอีกอย่างคือ น้ำลายนั้นเอง - -*)
“อ๊า......”เสียงครางดังก้อง เมื่อแก่นกายใหญ่โตรุกรานช่องทางนุ่มโดยไม่มีการเบิกทางใดๆทั้งสิ้น กลิ่นคาวเลือดลอยแตะจมูก ทำให้ร่างบางรู้ว่าเลือดได้ไหลที่ช่องทางด้านหลัง เบียคุรันยิ้มตาหยี่มองหน้ามุคุโร่ที่อยู่ในอ้อมกอดตัวเอง ตาสีโลหิตข้างตาสีท้องทะเลข้างเลือนลอยอยู่ในอารมณ์ราคะชวนให้เบียคุรันหลงใหล แก้มที่เคยขาวกลับขึ้นสีแดงเรื่อจากอารมณ์ที่พุ่งสูง
“บอกสิครับ คุณต้องการอย่างไหนมุคุโร่คุง”เบียคุรันกระซิบถาม มุคุโร่ก้มลงมองหน้าชายหนุ่มก่อนจะยิ้มหวาน
“ขยับแรงๆ”มุคุโร่ก้มลงกระซิบเสียงหวานแหบพร่าข้างใบหูหนา เบียคุรันยิ้มตอบรับพลางจับสะโพกบางให้ขยับขึ้นลง
“อา....อ๊า.....”ร่างบางบิดกายเร้าด้วยความเสียวซ่าน แก่นกายใหญ่โตยังคงกระแทกในช่องทางนุ่มอย่างแรงตามที่มุคุโร่เคยได้เอ่ยขอก่อนหน้านี้ มือบางขยุ้มเรือนผมสีเงินเพื่อระบายความเสียวที่แล่นตามทั่วร่าง มุคุโร่ยิ้มอย่างสุขสมจากกามอารมณ์ที่เบียคุรันมอบให้
เบียคุรันมองใบหน้าที่เงยขึ้นครางเสียงดัง ตาสีโลหิตข้างสีท้องทะเลข้างหรี่ลงอย่างยั่วยวนที่เหมือนกับเรือนร่างที่แอ่นกายทุกสัมผัสบ่งบอกว่าร่างบางสุขสมแค่ไหน ลิ้นหนาดุนดันยอดอกสีชมพูที่แข็งเป็นไตจากอารมณ์ราคะ มือหนาอีกข้างก็กอบกุมแก่นกายพร้อมรูดขึ้นรูดลง ข้างขาวทั้งสองข้างที่เคยวางรอบเอวถูกมือหนาจับพาดไหล่แกร่ง ทำให้แก่นกายใหญ่โตรุกรานลึกเข้าไปอีก โซฟาภายในห้องทำงานของเบียคุรันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบ่งบอกว่าร่างสูงกระแทกแรงแค่ไหน
แก่นกายใหญ่โตเสียดสีช่องทางนุ่มไปมาเชิญชวนให้ร่างบางคลั่งกับความเสียวซ่าน อีกทั้งแก่นกายใหญ่โตยังกระแทกแรงๆถี่เร็ว แก่นกายที่ชักเข้าออกขยับเข้าไปลึกจนมิดด้าม เช่นเดียวกับการชักออกที่แก่นกายใหญ่โตโผล่พ้นช่องทางนุ่มจนเกือบหลุด การกระแทกเข้าออกนำพาให้ร่างบางสั่นไหวไปตามแรงที่ร่างสูงขยับ
มุคุโร่ส่ายศีรษะไปมาทำให้เรือนผมสีน้ำเงินเช่นเดียวกับดวงตาอีกข้างสะบัดไหว
“อ๊า......”เสียงครางยาวหวานดังขึ้นพร้อมกับมุคุโร่เกร็งตัวปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นพุ่งเปรอะหน้าท้องรวมทั้งเสื้อผ้าบางส่วนของเบียคุรัน แก่นกายใหญ่โตยังคงกระแทกแรงๆไปมาเมื่อเบียคุรันยังไม่ได้ปลดปล่อยแต่เพียงไม่นานหลังจากที่กระแทกเข้าไปอีก5-6เบียคุรันก็ปลดปล่อยใส่ช่องทางสีนุ่มจนน้ำสีขาวขุ่นไหลเยิ่มออกมาตามเรียวขาขาว เบียคุรันดึงมุคุโร่ให้นอนราบกับโซฟาทั้งๆที่แก่นกายใหญ่โตยังคงฝังอยู่ในช่องทางนุ่ม
มุคุโร่หอบแฮ่ก เหงื่อไหลออกมาตามหน้าขาวนวล เบียคุรันจุมพิตที่ตาสีแดงข้างหนึ่งเบาๆพลางเอ่ยด้วยถ้อยคำหวาน
“ผมต้องการครอบครองคุณเพียงคนเดียวเพราะผมรักมุคุโร่คุงนะครับ”ถ้อยคำหวานที่มุคุโร่รู้ว่ามันคือการเสแสร้งเพราะเกมคู่รักยังคงดำเนินอยู่ ถึงแม้เขาจะคอยเตือนตัวเองไม่ให้หลงใหลไปกับถ้อยคำหวานแต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจเต้นกับทุกถ้อยคำที่ออกมาจากปากเบียคุรัน
ไม่!!
เขาจะไม่มีทางยอมแพ้ให้กับเบียคุรันเด็ดขาด
ยังไงเกมคู่รักที่เบียคุรันเป็นคนริเริ่มขึ้น เขาจะต้องกลายเป็นผู้ชนะ
“ผมก็รักคุณเบียคุรันครับ”มุคุโร่ยิ้มหวานพลางพงกศีรษะขึ้นจุมพิตที่ริมฝีปากหนาอย่างน่ารัก มันชวนให้เบียคุรันรู้สึกอย่างจับมุคุโร่กดอีกครั้ง
ไม่มีทางที่มุคุโร่จะรู้เป็นอันขาด
ว่าถ้อยคำแสนหวานที่เบียคุรันได้เอ่ยออกไปมาจากใจจริง
ไม่ใช่เกิดจากความเสแสร้งอยากเป็นผู้ชนะ
แม้แต่ตัวเบียคุรันเองก็อาจจะไม่รู้สึกที่ความเปลี่ยนแปลงของหัวใจตัวเอง
ที่ได้แปรเปลี่ยนจากความอยากเป็นผู้ชนะ เป็นความหลงใหลชื่นชอบในตัวมุคุโร่
ผู้พิทักษ์แห่งหมอกที่คอยสร้างภาพลวงตาให้แก่ผู้คน
บัดนี้ได้สร้างภาพลวงตาในใจให้เบียคุรันสับสนวุ่นวายในความรู้สึกของตนเอง
